#3

Σε λίγο καιρό γίνομαι τριάντα.Μένω μόνος σ ένα τριάρι με τζάκι που για να πληρώσω το ούτως η άλλως χαμηλό νοίκι του,μου βγαίνει ο κώλος.Ωραία.
 Διαπιστώνω πως ζέστανε ο καιρός και αποφασίζω να κάνω μια μικρή σπατάλη,δηλαδή να γεμίσω τη μπανιέρα με καυτό νερό και να πηδήξω μέσα,πίνοντας ταυτόχρονα κάτι,σβήνοντας τα φώτα κι ανάβοντας μερικά ρεσώ.Βάζω και το λάπτοπ σε μια γωνία να παίζει ένα απίστευτο μιξτέιπ φίλου.Βυθίζομαι στο καυτό νερό ελαφρώς ακουσμένος.Αλλά συνεχίζω να καπνίζω.Τηλεφωνώ σ ένα φίλο. Ανταλλάσσω μερικά sms με τη δικιά μου.Μου λείπει.Λίγο παραπάνω απ ότι και άλλοι άνθρωποι στη ζωή.Μου λείπουν γενικά,όχι μέσα απ τη  μπανιέρα,για να ξεκαθαρίσουμε (είμαι ομοφοβικός,δε καμαρώνω όμως).
 Αρχίζω να σκέφτομαι έναν έναν τους ανθρώπους για τους οποίους χαίρομαι που πέρασαν απ τη ζωή μου.Επικεντρώνω και στους τωρινούς φίλους.Σε μια κρίση αγάπης και ειλικρίνειας αποφασίζω να τους αφιερώσω λίγο χώρο στο προσωπικό μου μπλογκ.Και το κάνω,αφού φαφλατίσω ασύστολα σε μια ανόητη εισαγωγή...Γκούχουυυ...Λοιπόν!
 Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε κείνους που δε γνώρισα αυτό που λέμε "από κοντά",τουλάχιστον όχι ακόμα,αλλά μέσα από το διαδίκτυο.Άνθρωποι που πάντα θα θες να συναντήσεις.Ταλαντούχοι και χαρισματικοί Σαμάνοι που χαραμίζονται σε μια κωλοχώρα χωρίς αύριο.
 Σε άλλους που είναι πάντα εκεί να με ποτίσουν αφού με ταΐσουν και μετά να με ξαναποτίσουν και να με ξαναποτίσουν και...να υποστούν τη φλυαρία μου για ώρες.
 Σ αυτούς που αν έφευγαν από τη πόλη που ζω θα με έσπρωχναν ένα βήμα ακόμη μακριά από δω.Μου το χρωστά αυτή η κωλοπόλη.Το ότι ζω ακόμη εδώ,οφείλεται στο ότι θέλω να περνάω πολύ από το χρόνο μου με αγαπημένα πρόσωπα.
 Σ εκείνους που φροντίζουν να μου δείχνουν ότι δεν είμαι ακόμη μεγάλος για να κόψω τη κρεπάλη.Σε φάση,"Ε αφού παρταλεύει ο τάδε που είναι σαράντα,έχω δέκα χρόνια και...ακόμη".
 Σε κυρίες που έχω πει τόσα πολλά αλλά νομίζω πως δεν είπα τίποτα.Που με τα λόγια τους με κάνουν από ένας ξυπόλητος ζητιάνος να νοιώθω παπουτσωμένος γάτος και που φροντίζουν μέσα μέσα να μου πετάνε κανα τριαντάφυλλο από αυτά που φυτρώνουν στο εγκέφαλο - κήπο τους,έτσι για να μου γαμήσουν τη μέρα.Η να μου τη φτιάξουν.Σημασία έχει ότι θα την αλλάξουν...
 Και στο Scar ρε πούστη,γιατί τις όμορφες αυτές σκέψεις τις έκανα ακούγοντας τη παρακάτω μιξτέιπ του,την οποία συνιστώ να την ακούσετε και σεις ΌΛΗ.
 Και σε πολλούς ακόμη ρε φίλε,σε πολλούς...
 Με αγάπη ρε...

Crystals Sparkle In The Grass by Scar on Mixcloud

#2

 Ήπια κανα δυο τσιγάρα και λίγη ντόπα νόμιμη,απ΄αυτή που φορολογεί το κράτος.Κρασάκι βασικά.

 Στάθηκα στη μέση του δωματίου και έμεινα να κοιτάζω τα όσα δε μ αρέσουν.Οι κατάλευκοι τοίχοι,το μισοσβησμένα ξύλα στο τζάκι και μια γενική ακαταστασία δίπλα απ τη μαξιλάρα στο πάτωμα.

 Ένα τασάκι γεμάτο γόπες από τσιγάρα και πράσινες χάρτινες τζιβάνες,μια κούπα με λίγες γουλιές τίλιο,οι παντόφλες μου,κάτι βρακιά...γάμησέ τα.
 Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως κάποια στιγμή θα γράψω για όλες εκείνες τις σκέψεις που θυσιάστηκαν στο βωμό της καλοπέρασης.Ας πιούμε ένα μπάφο μωρέ,ποιος το γαμάει και το γράψιμο.
 Ψέμμα είπα.Τουλάχιστο αυτή τη φορά το είπα στον εαυτό μου.
 Έψησα κι ένα τοστάκι.Το φαγα με ταχύτητα και είδα τη κοιλιά μου να μεγαλώνει ακαριαία.

 Η μεγαλύτερη μαλακία στη ζωή είναι ότι πρέπει να μάθεις να χειρίζεσαι το γεγονός του ότι δε ξέρεις τίποτα γι΄αυτή,ούτε και το τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο.Σ΄αυτό είμαι αδύναμος.
 Έχω κι άλλες αδυναμίες.Στη Μπεθ Γκίμπονς και τον Μορισσέι.Και στο μικρό μου αδερφάκι αλλά δε θα το καταλάβει ίσως ποτέ λόγω της καταστασής του,η οποία δεν είναι τόσο ιδιάζουσα όσο της Μπεθ και του Μοζ,αλλά έχει τις δυσκολίες της.
 Απόψε έπαψα να αγαπώ τον εαυτούλη μου και αποφάσισα να κάνω πράγματα και για τους άλλους.Αύριο το πρωί θα τα ξεχάσω.Γαμημένη χίμαιρα.
 Ξέρω κι άλλες ασυνήθιστες λέξεις,όπως Κυριακή,Άνοιξη,Οδύσσεια κι αγάπη.Λίγες απ αυτές δε χρησιμοποιώ.
 Υποφέρω από ειλικρίνεια.Παίρνω όρκους και μετά τους ξεχνώ.Δεν είμαι σοβαρός στη πράξη.
 Μακάρι αυτές οι λέξεις να στοίχειωναν την πορεία και την ανεξέλεγκτη εξέλιξή μου.Αλλά δεν...

 Μακάρι να ήμουν πιο όμορφος η πιο άσχημος,να ξέρω αν φταίω εγώ που με γουστάρεις η κάτι άλλο.
 Αγόρασα κι ένα σκουπιδόφτιαρο να αναδεύουμε τα όνειρά μας.
 Μόλις μπήκε κι ο Πληθυντικός αριθμός σ αυτό το μονόλογο.Πάλι εσύ φταις.Και δε λέω να κλείσω μάτι.Πως γίνεται να φταις εσύ για όλα;
 

#1

 Θέλω να κάνω ένα κύκλο οκλαδόν μαζί με όσους από εσάς με φοβούνται.Έξω από τη κλειστοφοβία που προκαλεί ένα γαμημένο δωμάτιο.Ίσως κάπου στο δάσος.Να υπάρχει και το αντίπαλο δέος,ένας άλλος φόβος.
 Θέλω να σας πω δύσκολα πράγματα με απλό τρόπο.Πάντα αυτό ήθελα.Απλά δε βρίσκω το τρόπο ως οφείλω.Θέλω να ξέρετε πως κι εγώ σας φοβάμαι.Πιο πολύ απ το σκοτάδι όταν είμαι μόνος στη μέση του πουθενά.
 Αιτία γι αυτή μου την αγοραφοβία είναι ότι είμαι διαφορετικός.Όπως όλοι μεταξύ μας.Θα θελα να είμαι ο εκλεκτός η τουλάχιστον να περνιέμαι για τέτοιος.Δε μ αρέσει που γέμισε ο τόπος με εκλεκτούς ανθρώπους γύρω μου.Δε ξέρω αν πρέπει να πάψω να σας θαυμάζω.Δε ξέρω αν με κάνετε καλύτερο.Κι αν με κάνετε δε ξέρω αν θέλω να γίνω καλύτερος.Δε μπορώ να φανταστώ μια πιο βελτιωμένη version μου.Δε μπορώ να με φανταστώ διαφορετικό.
 Είναι μαλακία να βάζεις ένα μάτσο σκατά που αποτελούν τον ούτως η άλλως βραχύβιο εγκέφαλό σου,σε διαδικασία αναδόμησης.Δε θέλω να εξελίξω τη παραμικρή μου πιθανότητα.

 Θα θελα να ήμουν ένας ακόμη εκλεκτός σα κι εσάς,όμως αυτό δε γίνεται.Θα θελα να μην υπάρχει στα χείλη σας αυτό το τσιγκέλι που με κάνει να κρέμομαι,που σας κάνει εκλεκτούς.
 Θα θελα να μην ασχολούμαι μαζί σας,όμως λέω ψέμματα γιατί γράφω για να με διαβάσετε.

 Θα θελα να μας παρακολουθεί ο ίδιος ψυ η να μη παρακολουθεί κανένας ψυ κανέναν από μας.Να μην υπάρχουν ψυ...ναι αυτό είναι σίγουρα καλύτερο.
 Θα θελα να μάθω πως γράφουν κάτι ωραίο.Πως μπορεί κανείς να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά.
 Μαλακίες λέω.Δε ψάχνω για μουγκό ακροατήριο.Θα θελα τη παρέα σας για να μου μιλάτε η να νομίζω πως αυτό κάνετε την ώρα που δε βάζω γλώσσα μέσα.

Rage Against Humanity

 Οι άνθρωποι αγαπάνε κάποιον Θεό,αλλά όχι κι αυτά που όπως λένε έφτιαξε.Το πλανήτη ας πούμε.Ας το κάνω πιο συγκεκριμένο.
 Προχτές οδηγούσα στα χωριά του Ξηρομέρου.Στα αριστερά του δρόμου,κάπου σ ένα δέντρο μες την ερημιά,κάποιος είχε κρεμάσει μια γάτα.Μια γάτα ρε μαλάκα.Τις είχε περάσει θηλιά στο λαιμό και την άφησε εκεί να ψοφήσει.Τι μπορεί να έφταιξε μια γάτα ρε;
 Αργότερα το μεσημέρι οραματίστηκα έναν του είδους μας κρεμασμένο κι από κάτω εκείνη να ποζάρει στο φωτογραφικό φακό και να καμαρώνει με το κατόρθωμά της.Και ΄νταξει...ηρέμησα κάπως.Και τώρα είμαι σίγουρος,πως σύντομα θα ρθει η ώρα που οι γάτες θα μας κρεμάσουν όλους,αρχίζοντας από τον πιο μίζερο και τελειώνοντας με τον πιο μεμψίμοιρο από μας.
 Πώς να ζήσω σ αυτό το μπουρδέλο,πώς να συνεχίσω να συναναστρέφομαι το είδος μου,πώς να αγαπήσω σ αυτή τη μαλακισμένη ζωή ρε μαλάκα;Πώς;Πώς να το αντέξω...
 Αν μια γάτα μπορεί να με διαβάσει,ανταλλάσσω και τις επτά ζωές μου με μία μόνο δική της.Για να πάρω εκδίκηση από τον άνθρωπο και να ζητήσω συγχώρεση από κείνη...Για να ξεβρωμίσει ο τόπος.

Ένα sms δρόμος

 Γυρίζω σπίτι.Θα θελα να ήσουν εδώ.Θα θελα να μπορώ να σ αγγίζω.Θα θελα να χαμογελάς.Θα θελα να μη δουλεύω πρωί.Να πίνουμε κάτι το πρωί δίπλα στο τζάκι.Θα θελα να ΄σουν εδώ.Πρώτα απ΄όλα και όλους εσύ.Και μετά και μερικοί φίλοι.Μου λείπουν οι φίλοι. Κλείστηκαν όλοι στα σπίτια τους.Κανείς δε πίνει.Κανείς δε  μεθάει.Στέκονται μπροστά από μια οθόνη,από μια πλάσμα τηλεόραση και παρακολουθούν ανριάλιτι σόουζ.Και η χαμένη τους ζωή τσιμουδιά.
 Μας πουλάνε αντίδωρο αντί για δώρο.Μισό ψέμα αντί για ολόκληρο.Αρμονία αντί για τσιρίδες στη μουσική.Και μεις το αγοράζουμε κι ας φαίνεται πως είναι τζάμπα.Η επανάσταση αναλώνεται σε λίγες σκέψεις και δαμάζεται με ένα τσιγάρο.
 Θα θελα να σουν εδώ.Εσύ κι ότι άλλο μπορεί να με απαλλάξει απ αυτή τη μιζέρια η από μία ακόμη αυτοκτονία.
 Καλημέρα εκεί έξω...

Down iz the new Up

 Υπάρχει ελπίδα εκεί έξω;Υπάρχει πουθενά λίγο φως;Κάτι να αντιμετωπίσω τη λευκή αντίθεση της οθόνης όταν ξετρυπώνω από το πιο σκοτεινό μέρος του πλανήτη;Κάτι που θα πάψει να με κάνει να ανατριχιάζω κάθε που σιχαίνομαι τη όποια έννοια ύπαρξης σ αυτό το σύμπαν,όταν αυτή συνοδεύεται από σάπιες ανάσες;
 Γιατί δε νιώθω τυχερός όταν μπατάρει το φλιτζάνι του καφέ;Γιατί πρέπει να μαζέψω την ατσαλιά του,αφού πρώτα τον σκορπίσω με τα δάχτυλα στο γυάλινο τραπέζι;
 Πόσο θα ζήσω ακόμη;Για πόσο καιρό θα περιφέρομαι;Πότε θα νιώσω και πότε θα νιώσεις κι εσύ;Πότε θα νιώσουμε όλοι μας την απειλή του να μην υπάρχεις νομίζοντας πως θα γυρίσει ο τροχός;
 Υπάρχει ελπίδα εκεί έξω;Υπάρχει κάτι που φιλτράρει την απογοήτευση χωρίς να αφήνει κατακάθια από τζιν με τόνικ;
 Όλα ήταν καλά πριν πατήσω play στο παρακάτω κομμάτι.Αν δεν έβαζε το χέρι του ο κύριος Scar τίποτα δε θα συνέβαινε απόψε...τίποτα.

Βαδίζω και μπαραμιλώ

 Δεν έχω συνηθίσει να περπατάω στη πόλη.Τη διέσχιζα πάντα με το αυτοκίνητο.Τώρα που έγινα πιο ούρμπαν φάση ας πούμε κι επιτέλους κυκλοφορώ και πεζός,αρχίζω και θυμάμαι κάτι από τα χρόνια στην Αθήνα.Κάτι από το βλέμμα του περαστικού ζευγαριού,κάτι από την αντανάκλαση της λάμπας στα μάτια της κοπέλας.Τη διακοπή της συζήτησης μέχρι να παρέλθει το αντάμωμά μας και το ριστάρτ της κουβεντούλας συνήθως με τη φράση «Αααα...τι έλεγα».Το ψυχαναγκαστικό μου κάτι σα βάδισμα,σημαδεύοντας πάντα το κέντρο της πλάκας του πεζοδρομίου'(ΥΓ 2)ποτέ τις ενώσεις!Τη χρονομέτρηση της απόστασης.Ένα λεπτό,δύο λεπτά...Τις σκέψεις για επανάσταση,τις μνήμες της εφηβείας,την ανάμνηση της γυναίκας
που ίσως ποτέ πραγματικά δεν είχα.
 Προσπαθώ να φιλτράρω τις πληροφορίες από όσα ακούω,μα δε βλέπω μέσα στο σκοτάδι.Προσπαθώ να συγκρατήσω μια συγκεκριμένη ατάκα της στιγμής,να τη γράψω στο μπλογκ να τη διαβάσει ο όποιος κόσμος.Ατέλειωτο «άδειασμα» κι απέραντη έλλειψη αυτοεκτίμησης. Σιχαμερές ανασφάλειες.Το «τριπάκι» του «και σήμερα άντεξα».
 Προσπαθώ να συνέλθω από το τελευταίο σφηνάκι μάταια.Ψιθυρίζω,«μια μπύρα είπα να πιω ρε πουτάνες,μια μπύρα»...
 Ξαναμπαίνω σ άλλο μπαρ.«Βάλε μου ένα Remy Martin.Μη με κοιτάς!Έχω λεφτά».Βγάζω κάτι λιανώματα.Φτάνουν δε φτάνουν για μια μπύρα.Το πίνω γρήγορα και φεύγω δίχως να ακουμπήσω το σοκολατάκι.
 Στο δρόμο για το σπίτι,μπάτσοι κι άστεγοι κι αδέσποτα σκυλιά,που σε κοιτάζουν στα μάτια και κουνώντας την ουρά τους σου μιλάνε.«Δεν έχω ιδέα εδώ και πόσες μέρες περιπλανάσαι μαζί μας μεγάλε.Στους δρόμους της γαμώπολης»,λένε.
 Κουφάλες της Αθήνας
 Έχω να σας επισκεφτώ δέκα μήνες αλλά πάνε περίπου τέσσερα χρόνια από τότε που εγκατέλειψα τη πόλη σας.Αν κάποιος βρει σε κάνα πεζοδρόμιο πεταμένη τη χαμένη μου αυτοεκτίμηση και τον απολεσθέντα ενθουσιασμό μου,ας επικοινωνήσει μαζί μου το συντομότερο. Κάπου εκεί την άφησα ένα Δεκέμβρη πριν κάτι χρόνια...

ΥΓ:Δεν υπάρχει συσχετισμός τραγουδιού - εικόνας στην αρχή της ανάρτησης.Κανένας!

ΥΓ2:Το να βρεις την άνω τελεία στο πληκτρολόγιο είναι πιο δύσκολο κι από το να μαντέψεις τους τυχερούς αριθμούς του Τζόκερ.