Down iz the new Up

 Υπάρχει ελπίδα εκεί έξω;Υπάρχει πουθενά λίγο φως;Κάτι να αντιμετωπίσω τη λευκή αντίθεση της οθόνης όταν ξετρυπώνω από το πιο σκοτεινό μέρος του πλανήτη;Κάτι που θα πάψει να με κάνει να ανατριχιάζω κάθε που σιχαίνομαι τη όποια έννοια ύπαρξης σ αυτό το σύμπαν,όταν αυτή συνοδεύεται από σάπιες ανάσες;
 Γιατί δε νιώθω τυχερός όταν μπατάρει το φλιτζάνι του καφέ;Γιατί πρέπει να μαζέψω την ατσαλιά του,αφού πρώτα τον σκορπίσω με τα δάχτυλα στο γυάλινο τραπέζι;
 Πόσο θα ζήσω ακόμη;Για πόσο καιρό θα περιφέρομαι;Πότε θα νιώσω και πότε θα νιώσεις κι εσύ;Πότε θα νιώσουμε όλοι μας την απειλή του να μην υπάρχεις νομίζοντας πως θα γυρίσει ο τροχός;
 Υπάρχει ελπίδα εκεί έξω;Υπάρχει κάτι που φιλτράρει την απογοήτευση χωρίς να αφήνει κατακάθια από τζιν με τόνικ;
 Όλα ήταν καλά πριν πατήσω play στο παρακάτω κομμάτι.Αν δεν έβαζε το χέρι του ο κύριος Scar τίποτα δε θα συνέβαινε απόψε...τίποτα.