#2

 Ήπια κανα δυο τσιγάρα και λίγη ντόπα νόμιμη,απ΄αυτή που φορολογεί το κράτος.Κρασάκι βασικά.

 Στάθηκα στη μέση του δωματίου και έμεινα να κοιτάζω τα όσα δε μ αρέσουν.Οι κατάλευκοι τοίχοι,το μισοσβησμένα ξύλα στο τζάκι και μια γενική ακαταστασία δίπλα απ τη μαξιλάρα στο πάτωμα.

 Ένα τασάκι γεμάτο γόπες από τσιγάρα και πράσινες χάρτινες τζιβάνες,μια κούπα με λίγες γουλιές τίλιο,οι παντόφλες μου,κάτι βρακιά...γάμησέ τα.
 Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως κάποια στιγμή θα γράψω για όλες εκείνες τις σκέψεις που θυσιάστηκαν στο βωμό της καλοπέρασης.Ας πιούμε ένα μπάφο μωρέ,ποιος το γαμάει και το γράψιμο.
 Ψέμμα είπα.Τουλάχιστο αυτή τη φορά το είπα στον εαυτό μου.
 Έψησα κι ένα τοστάκι.Το φαγα με ταχύτητα και είδα τη κοιλιά μου να μεγαλώνει ακαριαία.

 Η μεγαλύτερη μαλακία στη ζωή είναι ότι πρέπει να μάθεις να χειρίζεσαι το γεγονός του ότι δε ξέρεις τίποτα γι΄αυτή,ούτε και το τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο.Σ΄αυτό είμαι αδύναμος.
 Έχω κι άλλες αδυναμίες.Στη Μπεθ Γκίμπονς και τον Μορισσέι.Και στο μικρό μου αδερφάκι αλλά δε θα το καταλάβει ίσως ποτέ λόγω της καταστασής του,η οποία δεν είναι τόσο ιδιάζουσα όσο της Μπεθ και του Μοζ,αλλά έχει τις δυσκολίες της.
 Απόψε έπαψα να αγαπώ τον εαυτούλη μου και αποφάσισα να κάνω πράγματα και για τους άλλους.Αύριο το πρωί θα τα ξεχάσω.Γαμημένη χίμαιρα.
 Ξέρω κι άλλες ασυνήθιστες λέξεις,όπως Κυριακή,Άνοιξη,Οδύσσεια κι αγάπη.Λίγες απ αυτές δε χρησιμοποιώ.
 Υποφέρω από ειλικρίνεια.Παίρνω όρκους και μετά τους ξεχνώ.Δεν είμαι σοβαρός στη πράξη.
 Μακάρι αυτές οι λέξεις να στοίχειωναν την πορεία και την ανεξέλεγκτη εξέλιξή μου.Αλλά δεν...

 Μακάρι να ήμουν πιο όμορφος η πιο άσχημος,να ξέρω αν φταίω εγώ που με γουστάρεις η κάτι άλλο.
 Αγόρασα κι ένα σκουπιδόφτιαρο να αναδεύουμε τα όνειρά μας.
 Μόλις μπήκε κι ο Πληθυντικός αριθμός σ αυτό το μονόλογο.Πάλι εσύ φταις.Και δε λέω να κλείσω μάτι.Πως γίνεται να φταις εσύ για όλα;
 

Βαδίζω και μπαραμιλώ

 Δεν έχω συνηθίσει να περπατάω στη πόλη.Τη διέσχιζα πάντα με το αυτοκίνητο.Τώρα που έγινα πιο ούρμπαν φάση ας πούμε κι επιτέλους κυκλοφορώ και πεζός,αρχίζω και θυμάμαι κάτι από τα χρόνια στην Αθήνα.Κάτι από το βλέμμα του περαστικού ζευγαριού,κάτι από την αντανάκλαση της λάμπας στα μάτια της κοπέλας.Τη διακοπή της συζήτησης μέχρι να παρέλθει το αντάμωμά μας και το ριστάρτ της κουβεντούλας συνήθως με τη φράση «Αααα...τι έλεγα».Το ψυχαναγκαστικό μου κάτι σα βάδισμα,σημαδεύοντας πάντα το κέντρο της πλάκας του πεζοδρομίου'(ΥΓ 2)ποτέ τις ενώσεις!Τη χρονομέτρηση της απόστασης.Ένα λεπτό,δύο λεπτά...Τις σκέψεις για επανάσταση,τις μνήμες της εφηβείας,την ανάμνηση της γυναίκας
που ίσως ποτέ πραγματικά δεν είχα.
 Προσπαθώ να φιλτράρω τις πληροφορίες από όσα ακούω,μα δε βλέπω μέσα στο σκοτάδι.Προσπαθώ να συγκρατήσω μια συγκεκριμένη ατάκα της στιγμής,να τη γράψω στο μπλογκ να τη διαβάσει ο όποιος κόσμος.Ατέλειωτο «άδειασμα» κι απέραντη έλλειψη αυτοεκτίμησης. Σιχαμερές ανασφάλειες.Το «τριπάκι» του «και σήμερα άντεξα».
 Προσπαθώ να συνέλθω από το τελευταίο σφηνάκι μάταια.Ψιθυρίζω,«μια μπύρα είπα να πιω ρε πουτάνες,μια μπύρα»...
 Ξαναμπαίνω σ άλλο μπαρ.«Βάλε μου ένα Remy Martin.Μη με κοιτάς!Έχω λεφτά».Βγάζω κάτι λιανώματα.Φτάνουν δε φτάνουν για μια μπύρα.Το πίνω γρήγορα και φεύγω δίχως να ακουμπήσω το σοκολατάκι.
 Στο δρόμο για το σπίτι,μπάτσοι κι άστεγοι κι αδέσποτα σκυλιά,που σε κοιτάζουν στα μάτια και κουνώντας την ουρά τους σου μιλάνε.«Δεν έχω ιδέα εδώ και πόσες μέρες περιπλανάσαι μαζί μας μεγάλε.Στους δρόμους της γαμώπολης»,λένε.
 Κουφάλες της Αθήνας
 Έχω να σας επισκεφτώ δέκα μήνες αλλά πάνε περίπου τέσσερα χρόνια από τότε που εγκατέλειψα τη πόλη σας.Αν κάποιος βρει σε κάνα πεζοδρόμιο πεταμένη τη χαμένη μου αυτοεκτίμηση και τον απολεσθέντα ενθουσιασμό μου,ας επικοινωνήσει μαζί μου το συντομότερο. Κάπου εκεί την άφησα ένα Δεκέμβρη πριν κάτι χρόνια...

ΥΓ:Δεν υπάρχει συσχετισμός τραγουδιού - εικόνας στην αρχή της ανάρτησης.Κανένας!

ΥΓ2:Το να βρεις την άνω τελεία στο πληκτρολόγιο είναι πιο δύσκολο κι από το να μαντέψεις τους τυχερούς αριθμούς του Τζόκερ.

Hug me twice,one for my lies and two for my stupidity

 Η ζωή είναι ύπουλη φάση.Μέχρι να συνειδητοποιήσεις τι συμβαίνει περνάνε οι στιγμές και σ αφήνουν μισό-μαλάκα σ ένα καναπέ,εντελώς ανήμπορο να γυρίσεις το χρόνο έστω λίγες ώρες πίσω,να μη πεις τις μαλακίες που έλεγες πριν φύγει.Να δώσεις μια ακόμη αγκαλιά η ένα γαμημένο φιλί στο λαιμό.Να της κρατήσεις λίγο ακόμη το χέρι...Τίποτα ρε...τίποτα.Οι δεύτερες ευκαιρίες που μας δίνονται είναι ουσιαστικά οι πρώτες.Δεν έχουν δική τους υπόσταση,ποτέ δεν είχαν.Κρύβονται πίσω από τις καθαυτού πρώτες και μαϊμουδίζουν ασύστολα το ίδιο υφάκι αλλά με διαφορετικές λέξεις.
 Και τώρα εσύ θα πεις,πως έχω μια δεύτερη ευκαιρία να σκεφτώ αυτό που γράφω πριν καλά-καλά το κάνω ανάρτηση και να μη το κάνω η έχω μια δεύτερη ευκαιρία αύριο να μη πιω ξανά η έχω μια δεύτερη ευκαιρία να πά να γαμηθώ με τις μαλακίες που γράφω μες τη ζέστη,μες τη μιζέρια του δωματίου μου.Και η Beth Gibbons που τραγουδά με κλειστά μάτια κρεμασμένη στο τοίχο μου θα μου προτείνει να κάνω το ίδιο λάθος δυο φορές.Να μη τρέξω πίσω απ το λεωφορείο...να μη κλάψω γι αυτά που δε θα έχω την ευκαιρία να κάνω,να χαίρομαι που εκείνη γουστάρει τη μαλακία που με δέρνει σαν άτομο (τι φράση κι αυτή) και να μη σταματάω στιγμή να τραγουδάω εκείνο το...