#5

 Δεν ήταν τρόπος αυτός που με κοίταζες χτες το βράδυ.Δεν είναι να θαυμάζεις ανθρώπους σαν εμένα.Δεν έχω κανονίσει τίποτα από την αταξία της προηγούμενης φοράς.Δεν έπαψα να σ αγαπώ.Πάψε να κλαις.Όχι δε κλαίω άλλο γιατί τρόμαξα να γλιτώσω από κείνες τις χίμαιρες του τότε.Βάζω και κείνη τη κρέμα που μου πήρες δώρο για τους μαύρους κύκλους.Βαρέθηκα να ταλαιπωρώ τα μάτια μου και τα γυαλιά που μου αγόρασες είναι μεγάλα και δε μου κάνουν.Πως να κρυφτώ από τον όχλο το πρωί;
 Δεν είναι ότι δεν έχω έμπνευση είναι που με εμπνέει η αρρώστια στους δρόμους.Δεν έχασα το ταλέντο μου στις λέξεις.Πως να χάσεις κάτι που δεν είχες ποτέ;
 Νιώθω πολύ ατσούμπαλος σήμερα μωρό μου.Όταν ήμουν παιδί και το χειμώνα οι γονείς μου κλείδωναν το ποδήλατο στην αποθήκη,φοβόμουν πως το ερχόμενο καλοκαίρι θα ξεχάσω την ισορροπία.Ο ίδιος φόβος και τώρα που έχω να γράψω κάτι,καιρό.
 Είπα να γίνω καλύτερος άνθρωπος κι άρχισα να ταΐζω καθημερινά το Τζίμη,ενώ φιλοξενώ πια στο σπίτι μου τη Λου.
 Το καλύτερο που έχω να σκεφτώ για από δω και πέρα είναι πως όταν γεράσω δε θα φοβάμαι μη πεθάνω.
 Καλημέρα εκεί έξω.

#4

 Προσπάθησα αρκετά να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.Τα απογεύματα,αμέσως μετά τη δουλειά,χαλάρωνα στο μπάνιο μου καπνίζοντας και πίνοντας.Αυτός υποτίθεται είναι ένας τρόπος να ξεκουράσεις και να αποφορτίσεις τον εγκέφαλό σου.
 Στο δεύτερο στάδιο,αυτό της επαναφόρτισης,προσπαθείς να βάλεις την όποια διαδρομή των ιδεών η των σκέψεων σε μια λογική σειρά.Ο καπνός γεμίζει ασφυκτικά το δωμάτιο.Η κάνναβη,η αλλιώς το THC,απαγκιστρώνει το κεκτημένο.Μπορείς άνετα να αποδείξεις ότι ένα κι ένα δε κάνει πάντα δύο.Αν είναι έτσι,πως μπορείς να εξηγήσεις τη λέξη μοιράζομαι;Είστε δύο στο πλήθος αλλά έχετε να μοιραστείτε ένα κομμάτι κέικ.Το αποτέλεσμα του ένα κι ένα είναι δύο.Το προφανές αποτέλεσμα.Γιατί το κεικάκι το διαιρείς στα δύο.Όπου κέικ βάλε ότι μοιράζεσαι.
 Πέρασα μήνες προσπαθώντας να πάψω να εκτροχιάζομαι.Μετά από λίγο καιρό έκοψα το κρέας.Δε θεωρούσα λογικό να έχω στο πιάτο μου το κομμένο μέλος κάποιου «ζωντανού» το οποίο μέχρι να φτάσει στο πιάτο μου είχε βασανιστεί,θανατωθεί,γδαρθεί, τεμαχιστεί και ψηθεί με τον πιο άγριο τρόπο.Τελικά έκανα λάθος.Θα το εξηγήσω παρακάτω.
 Εν τω μεταξύ ένα απόγευμα,αποκοιμήθηκα με τη τηλεόραση ανοιχτή.Ξύπνησα στις οχτώ από την ένταση της φωνής του λαχανιασμένου εκφωνητή.Έλεγε πως αν δε πάρουμε τη δόση θα καταρρεύσει η οικονομία μας,για ένα έγκλημα με θύμα μια γιαγιούλα και θύτη λαθρομετανάστη,για περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις,για επιπλέον περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις,για την εκτόξευση της ανεργίας το επόμενο τρίμηνο,λα λα λα...
 Τρόμαξα.Σηκώθηκα,έπιασα τη τηλεόραση και την έστειλα απ το μπαλκόνι.Δε μπορούσα να καταλάβω πως ακόμη κι αυτό είναι νορμάλ.
 Μετά από λίγη ώρα η μάνα μου κάλεσε το παπά.Τον σάπισα στο ξύλο όταν προσπαθούσε να με ραντίσει με νερό.Φέρθηκα παράλογα.Είχε καταβρέξει το τόπο μόνο και μόνο για να διώξει τις ακάθαρτες σκέψεις από μέσα μου.Επίσης μετανιώνω.Αλλά μέχρι να πάρω γραμμή το λάθος μου,ήρθαν κάτι κύριοι με άσπρες στολές και με μάζεψαν.Τρεις μήνες σ ένα δωμάτιο με γκρίζους τοίχους.Δεμένος δεξί χέρι,αριστερό πόδι.Όταν ρώτησα «γιατί;» απάντησαν πως τρομάζω το κόσμο.Κι εγώ που νόμιζα πως ο κόσμος ήταν τρομαγμένος από πάρτι του...Μου δίναν κάτι απαίσια στη γεύση χάπια που με έριχναν σε βαθύ ύπνο και μου τρυπάγανε τα χέρια δυο φορές τη μέρα.Τους χρωστάω τα πάντα.
 Χάρη σ αυτούς γύρισα στο σπίτι μου κι όλες εκείνες οι κακές σκέψεις φύγαν.Βοήθησε εξαιρετικά και η κυρία Σοφία σ αυτό.Την έβλεπα δυο φορές την εβδομάδα.
 Τώρα έχω κόψει το χασίς.Κανείς φίλος μου δε κάνει χρήση μπροστά μου.Δεν είναι για μένα αυτά τα ψυχοτρόπα πράγματα.Οι φίλοι μου με μάθαν πως έχω ανάγκη το κρέας αν θέλω να νιώθω και να είμαι υγιής.Πραγματικά λυπάμαι πολύ για τα κακόμοιρα τα ζωάκια αλλά τι φταίω εγώ;Ας γινόταν άνθρωποι.Εξάλλου καλύτερος άνθρωπος γίνεσαι μόνο όταν βοηθάς τον διπλανό σου.Και στην εποχή μας αυτό προέχει.Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο.Δε μπορώ να εξηγήσω τι ανώτερο έχουμε από τα ζώα.Οι φίλοι μου λένε ΛΟΓΙΚΗ.Έχουμε αναπτύξει τη λογική.Αυτό που παραλίγο να χάσω.
 Προχτές πήρα και καινούργια τηλεόραση.Έβαλα μερικές δόσεις ακόμη αλλά απολαμβάνω εξαιρετικά ντοκιμαντέρ για την άγρια φύση και φανταστικές αμερικάνικες σειρές.
 Μόνο που κάποιες φορές-και δε το χω εκμυστηρευτεί ποτέ ξανά δημόσια-τα βράδια πετάγομαι νιώθοντας πως κάτι δε πάει καλά.Βάζω τα κλάματα.Στέλνω ένα μήνυμα σε κανα φίλο και κείνος μου απαντάει πως όλα θα πάνε καλά αρκεί να πάρω τα φάρμακά μου.Τύποι σαν εμένα,γεννημένοι με τόσο αδύναμο μυαλό,είναι νορμάλ να χρειάζονται φάρμακα.Νορμάλ...

#3

Σε λίγο καιρό γίνομαι τριάντα.Μένω μόνος σ ένα τριάρι με τζάκι που για να πληρώσω το ούτως η άλλως χαμηλό νοίκι του,μου βγαίνει ο κώλος.Ωραία.
 Διαπιστώνω πως ζέστανε ο καιρός και αποφασίζω να κάνω μια μικρή σπατάλη,δηλαδή να γεμίσω τη μπανιέρα με καυτό νερό και να πηδήξω μέσα,πίνοντας ταυτόχρονα κάτι,σβήνοντας τα φώτα κι ανάβοντας μερικά ρεσώ.Βάζω και το λάπτοπ σε μια γωνία να παίζει ένα απίστευτο μιξτέιπ φίλου.Βυθίζομαι στο καυτό νερό ελαφρώς ακουσμένος.Αλλά συνεχίζω να καπνίζω.Τηλεφωνώ σ ένα φίλο. Ανταλλάσσω μερικά sms με τη δικιά μου.Μου λείπει.Λίγο παραπάνω απ ότι και άλλοι άνθρωποι στη ζωή.Μου λείπουν γενικά,όχι μέσα απ τη  μπανιέρα,για να ξεκαθαρίσουμε (είμαι ομοφοβικός,δε καμαρώνω όμως).
 Αρχίζω να σκέφτομαι έναν έναν τους ανθρώπους για τους οποίους χαίρομαι που πέρασαν απ τη ζωή μου.Επικεντρώνω και στους τωρινούς φίλους.Σε μια κρίση αγάπης και ειλικρίνειας αποφασίζω να τους αφιερώσω λίγο χώρο στο προσωπικό μου μπλογκ.Και το κάνω,αφού φαφλατίσω ασύστολα σε μια ανόητη εισαγωγή...Γκούχουυυ...Λοιπόν!
 Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε κείνους που δε γνώρισα αυτό που λέμε "από κοντά",τουλάχιστον όχι ακόμα,αλλά μέσα από το διαδίκτυο.Άνθρωποι που πάντα θα θες να συναντήσεις.Ταλαντούχοι και χαρισματικοί Σαμάνοι που χαραμίζονται σε μια κωλοχώρα χωρίς αύριο.
 Σε άλλους που είναι πάντα εκεί να με ποτίσουν αφού με ταΐσουν και μετά να με ξαναποτίσουν και να με ξαναποτίσουν και...να υποστούν τη φλυαρία μου για ώρες.
 Σ αυτούς που αν έφευγαν από τη πόλη που ζω θα με έσπρωχναν ένα βήμα ακόμη μακριά από δω.Μου το χρωστά αυτή η κωλοπόλη.Το ότι ζω ακόμη εδώ,οφείλεται στο ότι θέλω να περνάω πολύ από το χρόνο μου με αγαπημένα πρόσωπα.
 Σ εκείνους που φροντίζουν να μου δείχνουν ότι δεν είμαι ακόμη μεγάλος για να κόψω τη κρεπάλη.Σε φάση,"Ε αφού παρταλεύει ο τάδε που είναι σαράντα,έχω δέκα χρόνια και...ακόμη".
 Σε κυρίες που έχω πει τόσα πολλά αλλά νομίζω πως δεν είπα τίποτα.Που με τα λόγια τους με κάνουν από ένας ξυπόλητος ζητιάνος να νοιώθω παπουτσωμένος γάτος και που φροντίζουν μέσα μέσα να μου πετάνε κανα τριαντάφυλλο από αυτά που φυτρώνουν στο εγκέφαλο - κήπο τους,έτσι για να μου γαμήσουν τη μέρα.Η να μου τη φτιάξουν.Σημασία έχει ότι θα την αλλάξουν...
 Και στο Scar ρε πούστη,γιατί τις όμορφες αυτές σκέψεις τις έκανα ακούγοντας τη παρακάτω μιξτέιπ του,την οποία συνιστώ να την ακούσετε και σεις ΌΛΗ.
 Και σε πολλούς ακόμη ρε φίλε,σε πολλούς...
 Με αγάπη ρε...

Crystals Sparkle In The Grass by Scar on Mixcloud

#2

 Ήπια κανα δυο τσιγάρα και λίγη ντόπα νόμιμη,απ΄αυτή που φορολογεί το κράτος.Κρασάκι βασικά.

 Στάθηκα στη μέση του δωματίου και έμεινα να κοιτάζω τα όσα δε μ αρέσουν.Οι κατάλευκοι τοίχοι,το μισοσβησμένα ξύλα στο τζάκι και μια γενική ακαταστασία δίπλα απ τη μαξιλάρα στο πάτωμα.

 Ένα τασάκι γεμάτο γόπες από τσιγάρα και πράσινες χάρτινες τζιβάνες,μια κούπα με λίγες γουλιές τίλιο,οι παντόφλες μου,κάτι βρακιά...γάμησέ τα.
 Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως κάποια στιγμή θα γράψω για όλες εκείνες τις σκέψεις που θυσιάστηκαν στο βωμό της καλοπέρασης.Ας πιούμε ένα μπάφο μωρέ,ποιος το γαμάει και το γράψιμο.
 Ψέμμα είπα.Τουλάχιστο αυτή τη φορά το είπα στον εαυτό μου.
 Έψησα κι ένα τοστάκι.Το φαγα με ταχύτητα και είδα τη κοιλιά μου να μεγαλώνει ακαριαία.

 Η μεγαλύτερη μαλακία στη ζωή είναι ότι πρέπει να μάθεις να χειρίζεσαι το γεγονός του ότι δε ξέρεις τίποτα γι΄αυτή,ούτε και το τι θα γίνει το επόμενο δευτερόλεπτο.Σ΄αυτό είμαι αδύναμος.
 Έχω κι άλλες αδυναμίες.Στη Μπεθ Γκίμπονς και τον Μορισσέι.Και στο μικρό μου αδερφάκι αλλά δε θα το καταλάβει ίσως ποτέ λόγω της καταστασής του,η οποία δεν είναι τόσο ιδιάζουσα όσο της Μπεθ και του Μοζ,αλλά έχει τις δυσκολίες της.
 Απόψε έπαψα να αγαπώ τον εαυτούλη μου και αποφάσισα να κάνω πράγματα και για τους άλλους.Αύριο το πρωί θα τα ξεχάσω.Γαμημένη χίμαιρα.
 Ξέρω κι άλλες ασυνήθιστες λέξεις,όπως Κυριακή,Άνοιξη,Οδύσσεια κι αγάπη.Λίγες απ αυτές δε χρησιμοποιώ.
 Υποφέρω από ειλικρίνεια.Παίρνω όρκους και μετά τους ξεχνώ.Δεν είμαι σοβαρός στη πράξη.
 Μακάρι αυτές οι λέξεις να στοίχειωναν την πορεία και την ανεξέλεγκτη εξέλιξή μου.Αλλά δεν...

 Μακάρι να ήμουν πιο όμορφος η πιο άσχημος,να ξέρω αν φταίω εγώ που με γουστάρεις η κάτι άλλο.
 Αγόρασα κι ένα σκουπιδόφτιαρο να αναδεύουμε τα όνειρά μας.
 Μόλις μπήκε κι ο Πληθυντικός αριθμός σ αυτό το μονόλογο.Πάλι εσύ φταις.Και δε λέω να κλείσω μάτι.Πως γίνεται να φταις εσύ για όλα;
 

#1

 Θέλω να κάνω ένα κύκλο οκλαδόν μαζί με όσους από εσάς με φοβούνται.Έξω από τη κλειστοφοβία που προκαλεί ένα γαμημένο δωμάτιο.Ίσως κάπου στο δάσος.Να υπάρχει και το αντίπαλο δέος,ένας άλλος φόβος.
 Θέλω να σας πω δύσκολα πράγματα με απλό τρόπο.Πάντα αυτό ήθελα.Απλά δε βρίσκω το τρόπο ως οφείλω.Θέλω να ξέρετε πως κι εγώ σας φοβάμαι.Πιο πολύ απ το σκοτάδι όταν είμαι μόνος στη μέση του πουθενά.
 Αιτία γι αυτή μου την αγοραφοβία είναι ότι είμαι διαφορετικός.Όπως όλοι μεταξύ μας.Θα θελα να είμαι ο εκλεκτός η τουλάχιστον να περνιέμαι για τέτοιος.Δε μ αρέσει που γέμισε ο τόπος με εκλεκτούς ανθρώπους γύρω μου.Δε ξέρω αν πρέπει να πάψω να σας θαυμάζω.Δε ξέρω αν με κάνετε καλύτερο.Κι αν με κάνετε δε ξέρω αν θέλω να γίνω καλύτερος.Δε μπορώ να φανταστώ μια πιο βελτιωμένη version μου.Δε μπορώ να με φανταστώ διαφορετικό.
 Είναι μαλακία να βάζεις ένα μάτσο σκατά που αποτελούν τον ούτως η άλλως βραχύβιο εγκέφαλό σου,σε διαδικασία αναδόμησης.Δε θέλω να εξελίξω τη παραμικρή μου πιθανότητα.

 Θα θελα να ήμουν ένας ακόμη εκλεκτός σα κι εσάς,όμως αυτό δε γίνεται.Θα θελα να μην υπάρχει στα χείλη σας αυτό το τσιγκέλι που με κάνει να κρέμομαι,που σας κάνει εκλεκτούς.
 Θα θελα να μην ασχολούμαι μαζί σας,όμως λέω ψέμματα γιατί γράφω για να με διαβάσετε.

 Θα θελα να μας παρακολουθεί ο ίδιος ψυ η να μη παρακολουθεί κανένας ψυ κανέναν από μας.Να μην υπάρχουν ψυ...ναι αυτό είναι σίγουρα καλύτερο.
 Θα θελα να μάθω πως γράφουν κάτι ωραίο.Πως μπορεί κανείς να βάλει τις σκέψεις του σε μια σειρά.
 Μαλακίες λέω.Δε ψάχνω για μουγκό ακροατήριο.Θα θελα τη παρέα σας για να μου μιλάτε η να νομίζω πως αυτό κάνετε την ώρα που δε βάζω γλώσσα μέσα.

Rage Against Humanity

 Οι άνθρωποι αγαπάνε κάποιον Θεό,αλλά όχι κι αυτά που όπως λένε έφτιαξε.Το πλανήτη ας πούμε.Ας το κάνω πιο συγκεκριμένο.
 Προχτές οδηγούσα στα χωριά του Ξηρομέρου.Στα αριστερά του δρόμου,κάπου σ ένα δέντρο μες την ερημιά,κάποιος είχε κρεμάσει μια γάτα.Μια γάτα ρε μαλάκα.Τις είχε περάσει θηλιά στο λαιμό και την άφησε εκεί να ψοφήσει.Τι μπορεί να έφταιξε μια γάτα ρε;
 Αργότερα το μεσημέρι οραματίστηκα έναν του είδους μας κρεμασμένο κι από κάτω εκείνη να ποζάρει στο φωτογραφικό φακό και να καμαρώνει με το κατόρθωμά της.Και ΄νταξει...ηρέμησα κάπως.Και τώρα είμαι σίγουρος,πως σύντομα θα ρθει η ώρα που οι γάτες θα μας κρεμάσουν όλους,αρχίζοντας από τον πιο μίζερο και τελειώνοντας με τον πιο μεμψίμοιρο από μας.
 Πώς να ζήσω σ αυτό το μπουρδέλο,πώς να συνεχίσω να συναναστρέφομαι το είδος μου,πώς να αγαπήσω σ αυτή τη μαλακισμένη ζωή ρε μαλάκα;Πώς;Πώς να το αντέξω...
 Αν μια γάτα μπορεί να με διαβάσει,ανταλλάσσω και τις επτά ζωές μου με μία μόνο δική της.Για να πάρω εκδίκηση από τον άνθρωπο και να ζητήσω συγχώρεση από κείνη...Για να ξεβρωμίσει ο τόπος.

Ένα sms δρόμος

 Γυρίζω σπίτι.Θα θελα να ήσουν εδώ.Θα θελα να μπορώ να σ αγγίζω.Θα θελα να χαμογελάς.Θα θελα να μη δουλεύω πρωί.Να πίνουμε κάτι το πρωί δίπλα στο τζάκι.Θα θελα να ΄σουν εδώ.Πρώτα απ΄όλα και όλους εσύ.Και μετά και μερικοί φίλοι.Μου λείπουν οι φίλοι. Κλείστηκαν όλοι στα σπίτια τους.Κανείς δε πίνει.Κανείς δε  μεθάει.Στέκονται μπροστά από μια οθόνη,από μια πλάσμα τηλεόραση και παρακολουθούν ανριάλιτι σόουζ.Και η χαμένη τους ζωή τσιμουδιά.
 Μας πουλάνε αντίδωρο αντί για δώρο.Μισό ψέμα αντί για ολόκληρο.Αρμονία αντί για τσιρίδες στη μουσική.Και μεις το αγοράζουμε κι ας φαίνεται πως είναι τζάμπα.Η επανάσταση αναλώνεται σε λίγες σκέψεις και δαμάζεται με ένα τσιγάρο.
 Θα θελα να σουν εδώ.Εσύ κι ότι άλλο μπορεί να με απαλλάξει απ αυτή τη μιζέρια η από μία ακόμη αυτοκτονία.
 Καλημέρα εκεί έξω...